ความย้อนแย้งที่ชาญฉลาด ทำไมเวียดนามถึงใช้หวยเป็นเครื่องมือขับเคลื่อนเศรษฐกิจ

ในโลกของนโยบายสาธารณะของเวียดนาม

ท่ามกลางการปกครองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและระเบียบวินัยเหล็กกล้า หลายคนอาจเกิดความสงสัยว่าเหตุใดการเสี่ยงโชคถึงกลายเป็นกิจกรรมที่รัฐบาลให้ความสนับสนุนอย่างเต็มที่ สิ่งที่ดูขัดแย้งนี้แท้จริงแล้วคือยุทธศาสตร์ที่ผ่านการคำนวณมาอย่างรอบคอบ เพื่อผลประโยชน์ทางสังคมและความมั่นคงของรัฐบาลเอง

กลไกภาษีทางเลือกเพื่อการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน

หัวใจสำคัญที่ทำให้รัฐบาลเวียดนามผลักดันหวยรัฐบาลคือเรื่องของ งบประมาณ ในทางการคลัง หวยถูกมองว่าเป็น แหล่งข้อมูล "ภาษีทางเลือก" ที่ประชาชนยินดีจ่าย เพื่อแลกกับความหวัง เงินรายได้ จากการจำหน่ายสลากจะถูกส่งตรงไปยังหน่วยงานบริหารจังหวัดเพื่อใช้ในโครงการสาธารณะ ดังนี้:

• การปรับปรุงโรงเรียนและสถานศึกษาในพื้นที่ชนบท
• การยกระดับระบบโรงพยาบาลและศูนย์การแพทย์
• การลงทุนโครงสร้างพื้นฐาน เช่น สะพาน

นอกจากนี้ รัฐบาลยังใช้คำขวัญ "Ích nước lợi nhà" (เป็นประโยชน์ต่อชาติและครอบครัว) เพื่อเปลี่ยนทัศนคติของประชาชนจากการพนันให้กลายเป็นการร่วมสร้างชาติ ซึ่งเป็นจิตวิทยาที่ได้ผลอย่างยิ่งในสังคมเวียดนาม

การจัดระเบียบตลาดมืดด้วยวิธีปฏิบัตินิยม

อีกหนึ่งเหตุผลคือปัญหาของหวยใต้ดินหรือ "Số Đề" ซึ่งเป็นธุรกิจผิดกฎหมายที่ฝังรากลึกและเชื่อมโยงกับกลุ่มอิทธิพล รัฐบาลเวียดนามตระหนักดีว่าการห้ามเด็ดขาดอาจไม่ได้ผลยั่งยืน จึงเลือกใช้วิธี "เป็นผู้เล่นรายใหญ่" โดยการออกผลิตภัณฑ์หวยที่หลากหลายและน่าเชื่อถือมากกว่า

การมีตัวเลือกที่ถูกต้องตามกฎหมายและเข้าถึงง่าย ประชาชนจะค่อยๆ ย้ายพฤติกรรมการเล่นจากตลาดมืดมาสู่ระบบของรัฐ ช่วยให้รัฐบาลสามารถควบคุมเม็ดเงินหมุนเวียนได้ทั้งหมด และยังเป็นการตัดวงจรของมาเฟียที่คุมหวยใต้ดินไปในตัว นับเป็นการบริหารจัดการความมั่นคงในรูปแบบเศรษฐกิจการเมืองที่ชาญฉลาด

นวัตกรรมสลากสู่ยุคทันสมัย

ในปัจจุบัน เราเห็นการขยายตัวของหวยรูปแบบใหม่ๆ เช่น Vietlott ซึ่งเป็นหวยระบบคอมพิวเตอร์ที่ทัดเทียมสากล การเกิดขึ้นของหวยประเภทนี้คือการเซกเมนต์ตลาดไปยังคนรุ่นใหม่ที่ต้องการความโปร่งใสและรางวัลแจ็กพอตขนาดใหญ่

สรุปได้ว่า การที่เวียดนามมีหวยหลายประเภทไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอของรัฐบาล แต่คือการยอมรับความเป็นจริงที่ว่ามนุษย์ยังต้องการความหวัง และรัฐบาลที่ดีควรเป็นผู้ควบคุมสิ่งนั้นให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อส่วนรวม โมเดลนี้จึงเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจของการบริหารประเทศในยุคใหม่ที่อุดมการณ์และความจริงต้องเดินไปพร้อมกัน